شبانه

محو تادر دوردست

همه آب است و سراب

تا کجا باید ساخت

قلعه از خاک و صدف, مملو از یکی هدف

تا به تو خواهد گفت عشق را عاشق باش, قلعه ی تو نشود خانه خراب!

قلم تو نشود نقش بر آب!

گویی این آب روان همه جا یکسان نیست, گوشه ای از دنیا

صاف است و زلال و آرام

ساحلی دیگر را طوفانیست

          نشود کردش رام

زندگی یعنی این...تقدیر همان است و زمان هم همین

تا بخندی بر او دلشاد است, خانه ات آباد است

ناکجا آبادی از سیل طغیانگر این آب بسوخت

  لب به هم دوخت و مهربانی را

                            تکه ای عشق و شایانی رابه زروزیور دنیافروخت

یاد من باشد در کهن بوم سراب

     قلعه را محکم و استوار سازم, نشوم خانه خراب!

نرود تا دوردست

            ز رنج زیستن آوازم.

nightly girl یلدا در شنبه بیست و سوم آذر 1387 ساعت 6:26 موضوع | لینک ثابت